ഈ മഴയ്ക്കപ്പുറം പെയ്യുന്ന മിഴികളിൽ നോക്കിയോ നീ?

പെയ്ഴിതൊ ഴി യുന്നതത്രയും ആരുടെ വർണ്ണങ്ങളെന്നോർത്തുവോ നീ?

ഈ നീല മിഴികളിൽ മഷി പടർത്തിയതാരുടെ കരങ്ങളെന്നറിഞ്ഞുവോ നീ? 

മഞ്ഞച്ച വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ 
നീ പാടുമ്പൊൾ 
ആ ഗിത്താറിന്റെ കമ്പിയോ
 അലയടിക്കുന്ന ഗസലോ 
ആയെങ്കിലെന്നു ആശിച്ചു.
 ഒരു ചുവരിനിരു പുറം 
രണ്ടു ലോകങ്ങളിൽ നാം ജീവിച്ചു 
അറിയാതെയെങ്കിലും 
ഗസലലിഞ്ഞു  ചേർന്ന 
കാറ്റു മാത്രം പങ്കിട്ടെടുത്തു...

പാരിജാതം വിടർന്നതും 

പാതിരാപ്പൂ ചിരിച്ചതും 

നിന്റെ കണ്മുന്നിൽ മാത്രം ,

 പാതിജന്മം തരുന്നു ഞാൻ 

പാരിജാതങ്ങളത്രയും 

 പട്ടു പോകാതെ കാക്കു  നീ ....

തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ 

നീ പോയ്‌ക്കൊൾക

 മഥുരാ  പുരിയിലെക്ക് ,

യാത്രാ മംഗളങ്ങൾ നേരുവാൻ

 ഈ രാധ വഴിവക്കിലില്ല ,

ഓർത്തു വിലപിക്കുവാൻ 

ഇവൾക്ക് മനസുമില്ല .

കാളിന്ദിയിൽ

 നിൻറെ  കരസ്പർശത്തിൻ

 അവസാന ഓർമ്മയും 

കഴുകിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഇവൾ 

നടന്നു കൊൾക നീ 

അവതാര ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ...

ഇതാ ഇവിടെ

ഇരുട്ടിൻറെ മാറാല തൂങ്ങിയ

ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ,

പൊടി പിടിച്ചയീ തറയിൽ

എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ജഡം .

ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞ ഇലകളും,

കറുത്ത് പോയ ഇതളുകളുമായി ,

ഒരു ചുവന്ന ദിനത്തിന്റെ

ഓർമ്മയിൽ കുരുക്കിട്ട്

ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞതിൻറെ

പാടുകളേതുമില്ലാതെ ,

യാതൊരു പരിഭവങ്ങളുമില്ലാതെ

മരിച്ചു കിടക്കുന്നു .