പ്രിയ്യപെട്ട സമീർ ,  

വഴി തെറ്റി വന്ന ഒരു മേഘം കണക്കെ 

നീയിന്നെൻറെ ചിന്തകളെ പൊതിഞ്ഞു.

 സ്വപ്നത്തിന്റെ പാന പാത്രം നിറയെ 

 കവിത പകർന്നവനെ നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു. 

 "നൈജാമാലിയുടെ ജനനവും രവിയുടെ മരണവുമെന്ന്"  

സ്വയം ചുരുക്കിയെഴുതിയവനെ ,... 

വിശുദ്ധ പ്രണയത്തിന്റെ അൾത്താരയിൽ 

പാപിയാക്കപെട്ടവനെ... 

കല്ലെറിഞ്ഞവർക്കു വേണ്ടി  

ഉറക്കെയുറക്കെ കവിത ചൊല്ലിയവനെ  

നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു.... 

വിഷാദം മണക്കുന്ന വരാന്തയിലൂടെ 

 ചോര ചിന്തിയ ഹൃദയവുമായി  

നീ നടന്നകന്നത്  

നീണ്ട മൌനത്തിന്റെ സിംഫണിയിലെക്കോ....

അക്ഷരങ്ങൾ കണക്കു പറയുന്ന ഈ ഗ്രാഫിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു.ഇവിടെ ഒരു രാധ പുനര്ജനിക്കുന്നു - ഉപേക്ഷിക്കപെട്ടവളല്ല , ഉപേക്ഷിച്ചവൾ .

ഈ മഴയ്ക്കപ്പുറം പെയ്യുന്ന മിഴികളിൽ നോക്കിയോ നീ?

പെയ്ഴിതൊ ഴി യുന്നതത്രയും ആരുടെ വർണ്ണങ്ങളെന്നോർത്തുവോ നീ?

ഈ നീല മിഴികളിൽ മഷി പടർത്തിയതാരുടെ കരങ്ങളെന്നറിഞ്ഞുവോ നീ? 

മഞ്ഞച്ച വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ 
നീ പാടുമ്പൊൾ 
ആ ഗിത്താറിന്റെ കമ്പിയോ
 അലയടിക്കുന്ന ഗസലോ 
ആയെങ്കിലെന്നു ആശിച്ചു.
 ഒരു ചുവരിനിരു പുറം 
രണ്ടു ലോകങ്ങളിൽ നാം ജീവിച്ചു 
അറിയാതെയെങ്കിലും 
ഗസലലിഞ്ഞു  ചേർന്ന 
കാറ്റു മാത്രം പങ്കിട്ടെടുത്തു...

പാരിജാതം വിടർന്നതും 

പാതിരാപ്പൂ ചിരിച്ചതും 

നിന്റെ കണ്മുന്നിൽ മാത്രം ,

 പാതിജന്മം തരുന്നു ഞാൻ 

പാരിജാതങ്ങളത്രയും 

 പട്ടു പോകാതെ കാക്കു  നീ ....