ഒന്നാം തിരുമുറിവ്

ഈ സന്ധ്യയുടെ ചുമപ്പിനൊപ്പം 

 എന്നിലെ ദേവാംശം മായ്ഞ്ഞു പോകുന്നു...

ഇനിയെൻറെ പകലിനും രാത്രികൾക്കും 

 വിഷാദത്തിന്റെ നിറം മാത്രം...

ഈ നിമിഷത്തിനപ്പറം ഞാൻ മാത്രമാകുന്നു 

എന്നിലെ ദേവാംശം മാഞ്ഞു പോകുന്നു  

മഴപെയ്ത്ത്

ഞാനീ പെയ്തു  കൂട്ടിയതു മുഴുവനും

നിൻറെയീ രണ്ടു  കണ്ണിലൊളിപ്പിക്കാനെ

ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ !!!!....

നിൻറെ ഓരോ സ്നേഹ പ്രകടനത്തിലും

സ്വാർഥതയുടെ  തണുപ്പുണ്ട്.

അടക്കിപിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ

 ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് 

ഓരോ തവണ നീ പറയുമ്പോഴും 

അതിലുമെത്രയോ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ

 മനസിലൂടൊരു തീവണ്ടി കടന്നു പോകും,

ഒരു വിഡ്ഢിയെ പോലെ ഞാൻ 

നിന്നെ നോക്കി  ചിരിക്കും .

പ്രിയ്യപെട്ട സമീർ ,  

വഴി തെറ്റി വന്ന ഒരു മേഘം കണക്കെ 

നീയിന്നെൻറെ ചിന്തകളെ പൊതിഞ്ഞു.

 സ്വപ്നത്തിന്റെ പാന പാത്രം നിറയെ 

 കവിത പകർന്നവനെ നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു. 

 "നൈജാമാലിയുടെ ജനനവും രവിയുടെ മരണവുമെന്ന്"  

സ്വയം ചുരുക്കിയെഴുതിയവനെ ,... 

വിശുദ്ധ പ്രണയത്തിന്റെ അൾത്താരയിൽ 

പാപിയാക്കപെട്ടവനെ... 

കല്ലെറിഞ്ഞവർക്കു വേണ്ടി  

ഉറക്കെയുറക്കെ കവിത ചൊല്ലിയവനെ  

നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു.... 

വിഷാദം മണക്കുന്ന വരാന്തയിലൂടെ 

 ചോര ചിന്തിയ ഹൃദയവുമായി  

നീ നടന്നകന്നത്  

നീണ്ട മൌനത്തിന്റെ സിംഫണിയിലെക്കോ....

അക്ഷരങ്ങൾ കണക്കു പറയുന്ന ഈ ഗ്രാഫിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു.ഇവിടെ ഒരു രാധ പുനര്ജനിക്കുന്നു - ഉപേക്ഷിക്കപെട്ടവളല്ല , ഉപേക്ഷിച്ചവൾ .