കൂട്ടിമുട്ടാനൊരു നിയമമില്ലാതെ

ആകാശത്തോളം അതിരും വരച്ച്

പായുന്ന മൌനത്തിന്റെ

രണ്ടു ചരടറ്റങ്ങളാണ്  നാം..  

മഷിയൊഴിഞ്ഞ പേനയുമായി
അലയുമ്പോഴാണ്
ജീവിതം മുഴുവൻ
തൂവാൻ മഷിയെഴുതിയ
നിന്റെ കണ്ണുകളിലുടക്കിയത് .....

Photo Courtesy : "She " - Gkris  photography  

ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ 

ഞാനെന്റെ മൌനത്തെ ചങ്ങലക്കിടുന്നു. 

( ചങ്ങലക്കും ഭ്രാന്ത് പകര്ന്നു 

മൂർചിക്കും വരെക്കെയ്ങ്കിലും.... )

നിനക്കായി എഴുതി വച്ചവയത്രയും 

കനലെരിച്ച നേരം ഉയിർതെഴുന്നെറ്റതീ 

നീല ശലഭങ്ങൾ . 

നിഴൽ  മാത്രം വഴി തെളിക്കും  

നിന്റെ കൂട്ടിൽ ഒളിച്ചു വയ്ക്കുകയിവയെ.

( ചിറകടിക്കാതെ , ഇമയനക്കാതെ , ഉയിരുലക്കാതെ....)

ഒടുവിലീ  ചങ്ങല കണ്ണികളും 

അറുത്തെന്റെ  മൌനം പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന നാൾ 

തുറന്നു വിട്ടേയ്ക്കയെൻ  നീല ശലഭങ്ങളെ ... 

( അതിരില്ലാത്ത ആകാശത്തേക്ക് , 

നിലയില്ലാത്ത ഒഴുക്കിലേക്ക്, 

ആഴമറിയാത്ത ഹൃദയത്തിലേക്ക് ...)

ഏറെയില്ലെങ്കിലും 

ഭാരം തന്നെയാണ്   

നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ,

പെയ്യുന്നില്ലെങ്കിലും 

മഞ്ഞു തന്നെയാണ് 

നിന്റെ വാക്കുകൾ, 

നേരമില്ലെങ്കിലും 

നോവ്‌ തന്നെയാണ് 

നമ്മുടെ പ്രണയവും 

ഒരു ഞൊടിയുടെ  നിശബ്ദത കൊണ്ട്

 നീ എറിഞ്ഞുടച്ചത്‌ എന്റെ പ്രണയമാണ് .

ചിതറി തെറിചോരായിരം

 ചില്ല് കഷ്ണങ്ങൾക്കിടയിൽ

 ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു ചത്തതും

 എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയമാണ് .

വെളിച്ചം വീഴാത്ത കണ്ണുകള തുറിച്ചു പിടിച്ച് , 

ജീവന്റെ അവസാന ശ്വാസവും വലിച്ചെറിഞ്ഞ് 

ഇരുട്ടിന്റെ തണുപ്പും പുതച് ,

 വീർത്ത് മലച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ടതിപ്പോഴും അവിടെ ,.

ഉറുമ്പുകൾക്ക് പോലും വേണ്ടാതെ , ചിതലുകൾ തിന്നാതെ , 

എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരക ശിലയായി......