എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല , 

അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ  

പ്രിയ്യപെട്ട ചായപെൻസിൽ 

കളഞ്ഞു പോയ കുട്ടിയുടെ ദുഖം 

നിങ്ങള്ക്കെങ്ങിനെ മനസിലാവാനാണ് ? 

നിങ്ങൾ ,

നിങ്ങൾ എന്നോ വളര്ന്നു വലുതായി പോയതല്ലേ ... 

ഈ മഴ തോർന്നു തളർന്നു

 വീഴുന്നിടമാണ് ഞാൻ തോറ്റുപോകുന്നത് ,

പെയ്തൊഴിച്ച ഓർമ്മകളത്രയും

 ഉയിരിലേക്കു കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്നത് 

മേഘങ്ങളുടെയീ നിശബ്ദതയിലാണ് ...

  മഴയുണ്ട്  ,

  മഷിയുണ്ട് ,

ഞാനുമുണ്ട്,

 പക്ഷെ 

നീയില്ലല്ലോ ....

മഴ

ഇനിയും പെയ്തു തീർക്കാൻ

 ഒരുപാടുണ്ട് കവിതകളവൾക്ക് നെഞ്ചിൽ...

അവയ്ക്കൊക്കയും ഉയിരു പകരാൻ

 അറുത്തു  മാറ്റാത്തൊരു പൊക്കിൾകൊടി 

എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിലും...

ഓരോ ചിരിയിലും നീ 

എറിഞ്ഞു കളയുന്ന 

നോവിന്റെ താക്കോലാണ് 

ഞാൻ..